Na placu zabaw

Rok temu wiosną spacerowałam codziennie z Szymciem. Na naszej trasie mijałam wiele placów zabaw. Patrzyłam na bawiące się tam dzieci i ich rodziców. I rozmyślałam, że pewnie dopiero tegorocznej wiosny Szymcio będzie z nich korzystał. Ależ się myliłam. Plac zabaw jest naszym miejscem już równo rok. To właśnie tamtej jesieni malutki, jeszcze nawet samodzielnie niechodzący Szymcio polubił to miejsce.

Teraz wyjście na plac zabaw to stały punkt dnia. Praktycznie nie ma spaceru bez placu zabaw. Czy to osiedlowy, czy koło jednej babci, czy drugiej. Szymcio z zapasem resoraków na wymianę maszeruje chętnie w ich kierunku.

Jeszcze niedawno największą frajdę sprawiała huśtawka. Do tej pory zresztą lubiana. Jednak teraz prym wiedzie ślizgawka. Najlepiej jak największa. Szymcio odważnie wchodzi po drabince.  Siada na szczycie i najpierw daje zjechać swoim autkom. Potem po odliczeniu 'trzy, dwa, jeden, iiiii start' śmiało zjeżdża sam. I tak raz i dwa i dziesięć razy. Aż do znudzenia. Gdy ślizgawka zostanie już z każdej strony przetestowana, sprawdza każdy inny zakątek placu. Ze wszystkiego chce skorzystać.

Ja mam wtedy świetną okazję do obserwacji. Patrzę i podziwiam, jak sobie świetnie radzi. Jaki jest sprawny. Jaki odważny, a jednocześnie ostrożny. Pokazuję mu możliwości jakie stwarzają poszczególne atrakcje. Tak szybko się uczy. Ja z radością stoję obok. Nie wtrącam się. Asekuruję, tylko wtedy, gdy to konieczne. A on się tak cieszy z tej swojej samodzielności. Że umie sam. Że mu wychodzi.

Ale najszczęśliwsza jestem wtedy, gdy mnie woła. Mama, słyszę wtedy. I wyciąga w moim kierunku rączkę.  Mama. I kiwa głową bym podeszła. By pomóc, lub też się pobawić. Podchodzę więc. I mogę siedzieć z nim godzinami w tej piaskownicy. I robić te babki. I uderzać w nie tą łopatką. I sto razy pomagać wejść na mostek, by mógł zeskoczyć z niego w moje ramiona. I ciągnę tę wywrotkę wraz z zawartością za sznurek. Huśtam się obok niego. Nasycając swe uszy najpiękniejszym dźwiękiem. Dźwiękiem szczerej dziecięcej radości.