Sylwestrowo - Urodzinowo

Sylwester to dla mnie podwójna okazja do świętowania- podwójna, bo właśnie w tym dniu postanowiłam zrobić rodzicom prezent i przyjść na świat:) Tak więc moja mama miała imprezę sylwestrową w szpitalu:)

Troszkę mi było smutno, bo Rybka znowu dziś ma służbę, a chciałam, by w tym dniu była ze mną. A tu od samego rana w pracy. Lecz ten dzień i tak zaczął się pięknie. Rano, gdy wstałam, już na mnie czekało malutkie pudełeczko i karteczka z życzeniami. A w środku piękny prezent.

Dziękuję Rybko, bardzo mi się podoba. Ale najbardziej się cieszę z tego, że mam takiego kochanego, dbającego o mnie męża i wiem, że lepszego bym nigdzie nie znalazła:) 

A dzisiejszy dzień spędzę najpierw u rodziców a potem Nowy Rok będziemy witać z Rybką u niego w pracy:) Imprezę sylwestrową w tym roku muszę sobie odpuścić, raz że sama, a dwa, że nie chcę narażać się na niebezpieczeństwo. W lokalach dużo ludzi, duszno itp. Jutro za to przyjdą goście do mnie na urodzinki, więc impreza urodzinowa mimo małego poślizgu się odbędzie.

A Wam wszystkim życzę szampańskiej zabawy i oby ten Nowy Rok 2014 przyniósł Wam wiele szczęścia:)

EDIT: Kto by mógł się spodziewać, że ten dzień i tak okaże się być taki cudowny. U rodziców niespodzianka-mama, tata i siostra już na mnie czekali z ciachem, świeczką grającą Happy Birthday, śpiewem i pięknymi prezentami:) Miło spędziliśmy ten dzień na rozmowach, żartach, potem odwiedziliśmy babcię a wieczór spędziłam z moją Rybką w pracy, gdzie na powitanie Nowego Roku wypiliśmy po lampce Piccolo i obejrzeliśmy pokaz fajerwerków. Cieszę się, że mimo niesprzyjających okoliczności ten wieczór i tak udało mi się spędzić w bardzo przyjemny sposób w towarzystwie kochanej rodzinki. A Wy jak pożegnaliście stary rok?

Nasze święta w obiektywie

Szybko upłynęły te święta w miłej rodzinnej atmosferze. W Wigilię tradycyjnie trochę u jednych i drugich rodziców. Było dużo życzeń, smacznego jedzenia, radości na twarzy, pięknych prezentów. Nawet Szymuś, chociaż jeszcze w brzuszku, dostał od cioci śliczna bluzę a od babci ręcznie wydziergany warkoczowy kocyk i pięknego misia. Taki to ma dobrze:)

W pierwszy dzień świąt odwiedziłam Rybkę w pracy, niestety służba nie drużba i ktoś musiał w tym dniu czuwać nad bezpieczeństwem innych. Strażacy też chcieli poczuć atmosferę świąt i z tej okazji postanowili się zmierzyć ze sprzętami kuchennymi i przygotować świąteczny obiad- była kaczka, pieczone ziemniaczki, surówka a na deser nawet gofry. Postarali się chłopcy:) To, że nie wszystko im się udało pomińmy milczeniem, liczą się przecież chęci:) A tych nie brakowało dzielnym strażakom.

Drugi dzień Świąt spędziliśmy w teściów. Pogoda była piękna więc wybraliśmy się na spacerek do lasu.

Kolejny dzień to odwiedziny "koła gospodyń" hehe. Spodziewaliśmy się odwiedzin znajomych mieszkających na co dzień w Szkocji a tu niespodzianka i przyszły wszystkie babeczki. I jeszcze na dodatek z prezentami na Baby Shower i moje urodzinki:) Nie spodziewałam się tego zupełnie, bo Baby Shower owszem planowałam, ale dopiero na styczeń:) To super wieczór, bo niestety rzadko jest okazja, żeby spotkała się cała nasza szóstka z facetami. Oby więcej takich spotkanek:) Dziękuję za piękne prezenty:)

Kolejny dzień spędzony u cioci. Oczywiście dużo jedzenia, śmiechów, zabawy.

I już po tych wszystkich pięknych chwilach. Dobrze, że zostały uwiecznione na zdjęciach, będzie można w każdej chwili zajrzeć do nich i powspominać. Tyle uśmiechów, miłych słów, tyle czasu z najbliższymi. Oby w kolejnych latach też nam było dane wszystkim razem zasiąść do wigilijnego stołu i przeżywać ten piękny czas. 

Lubię święta, kolędy, tą atmosferę, która wypełnia cały dom. Lubię kolację z najbliższymi, lubię dostawać prezenty, bardziej je dawać, ale najbardziej lubię ten moment, gdy ktoś rozpakowuje swój prezent. Lubię patrzeć wtedy na twarz tej osoby, obserwować jej emocje, odgadywać, czy upominek jest trafiony.

Dlatego już nie pamiętam od kiedy, zawsze podczas tej chwili chowam się po drugiej stronie aparatu fotograficznego, by móc obserwować te wszystkie chwile i je uwieczniać, pozostając poniekąd niezauważona. Mój prezent rozpakowuje dopiero wtedy, gdy wszyscy nacieszą się swoimi drobiazgami.

Życzę Wam spokojnych Świąt spędzonych w rodzinnym gronie:)

Wczoraj skończył się 30 tc. Nie mogę uwierzyć, że już zostało tak niewiele i będziemy w trójkę. To już ostatnie święta bez Szymusia:) W kolejne już będą czekać i na niego prezenty pod choinką.

Brzusio coraz większy, ale to znak, że Żabka przybiera na wadze. Oby nabrał jej na tyle, aby wszystko funkcjonowało jak należy w dniu narodzin.

Tradycje, zwyczaje, obyczaje

Piernik staropolski pokryty polewą, masa makowa zrobiona, ciasto drożdżowe rośnie sobie spokojnie okryte ściereczką a ja mam chwilkę, żeby coś napisać.

Lubię tradycję i różnego rodzaju zwyczaje. Nie kojarzą mi się one z przykrym obowiązkiem, a wręcz przeciwnie. Wprowadzają spokój, bezpieczeństwo. Począwszy od takich banalnych rzeczy jak np. to, że w moim domu zawsze się w sobotę sprzątało, w sobotę zawsze szło się na zakupy na "ryneczek".

Kiedyś, gdy byłam mała często mnie to denerwowało, że dlaczego akurat w ten dzień mam z rana wstawać

i robić te wszystkie rzeczy, skoro chciałabym np. dłużej pospać. Z upływem czasu się do nich przyzwyczaiłam, chętnie w nich uczestniczyłam a teraz za nimi tęsknię i chętnie jadę w sobotę do rodziców, kiedy G. jest w pracy, po to, by z mamą iść na zakupy. Takie drobne rzeczy kojarzą mi się z dzieciństwem, spokojem, dają poczucie bezpieczeństwa.

Dlatego też chciałabym tworzyć swoje tradycję, coś, co mojemu mężowi i naszemu dziecku (lub dzieciom) będzie się kojarzyło z domem, z rodziną, coś na co będą czekać. Takie małe początki już są. Należy do nich np. pieczenie pierniczków i dekorowanie pierniczków. Nie wyobrażam sobie świąt bez nich. Dlatego już 4 lub 5 rok z rzędu pieczemy ich całą masę, po to, by potem rozwijać swoją kreatywność podczas dekoracji, zajadać się nimi przez całe święta oraz częstować gości.

W tym roku Rybka stworzyła całą drużynę Ciastków Strażaków. Mam nadzieję, że to nie jest jakaś sugestia w stosunku do mnie:) Całej drużyny rodzić nie zamierzam:)

Lubię takie dni...

Budzą mnie rano kopniaki w brzuchu, otwieram oczy i uśmiecham się- mały Szymuś obudził się wcześniej. Przytulam się do brzuchem do Rybki i próbuję dalej spać. Przynajmniej staram się, bo i tak wiem, że nie zasnę. Rybka wstaje i się śmieje, że Szymuś jego też pokopał. Jemy śniadanko. A potem robimy to, na co mamy ochotę.

A wczoraj byliśmy na pierwszych zajęciach w szkole rodzenia. G. był jedynym obecnym tatusiem  (co na pewno nie wprawiło go w dobry humor). Ale to chyba wpływ tego, że wybrałam godzinę 12 30, żeby nie blokować miejsc osobom, które pracują i pasuje im tylko późniejsza godzina.
Ogólnie wrażenia pozytywne, ale odniosłam wrażenie, że położna prowadząca zajęcia próbuje za wszelką cenę nastraszyć obecne tam kobiety. Np. że trzeba cały czas zwracać uwagę na to, czy dziecko się rusza i jeżeli nie czujemy ruchów nawet tylko pół godziny to należy od razu jechać do szpitala. Nie dajmy się zwariować. Przecież dzieci w brzuszku też czasem albo w większości śpią. Każda przyszła mama wie, kiedy jej dziecko jest aktywne i to powinno być najważniejszym wyznacznikiem. Pojawiły się też inne formy "straszenia"- tego nie róbcie, tamtego nie róbcie, ogólnie z tego, co słyszałam, najlepiej leżeć i pachnieć i czekać na poród. Śmieszy mnie to, bo mówi się, że ciąża to nie choroba, a z drugiej strony, gdy człowiek słyszy wciąż takie rzeczy, to zaczyna szczerze w to wątpić.
Dostaliśmy za to listę potrzebnych do szpitala rzeczy i okazuje się, że np. dla dzidziusia szpital zapewnia wszystko, jedynie można wziąć chusteczki nawilżane.

Dalszą część wczorajszego dnia spędziliśmy na poszukiwaniach prezentów. Udało nam się co nieco znaleźć i nawet już popakować:)

Jestem zdania, że zakupy w lumpeksie to żaden wstyd a wręcz zaradność. Lecz niestety jakoś nie mam talentu do wyszukiwania w tego typu sklepach "perełek". Pewnie się to wiąże z tym, że nie lubię chaosu, zbyt wielu rzeczy na wieszakach. Dlatego nawet gdy kupuję w "zwykłych" sklepach, wchodzę do takich, w których ubrania są powieszone i posegregowane w ten sposób, że widzę od razu co gdzie wisi.

Za to mam mamę, która zawsze potrafi wyhaczyć coś interesującego. Są po prostu pewne osoby, które posiadają talent w tej dziedzinie:) I bardzo dobrze, bo w ten sposób garderoba Szymka powiększa się w zaskakującym tempie. Ale ostatnio mama przebiła całą siebie- wróciła do domu z całą torbą ubranek dla małej Żabki. I to ubranek w ogóle nie zniszczonych. A wszystko kosztowało grosze. Dziwię się, że dużo ludzi omija takie sklepy szerokim łukiem. Przecież wiadomo, że taki mały dzidziuś założy swoje ubranka dosłownie parę razy, jeśli w ogóle. A więc ich stan jest idealny.

Dzięki Mami:)

Mąż dziś w pracy, a ja relaksuję się w towarzystwie rmf relaks, reniferkowych babeczek (produkcja własna) oraz zapachu wosku Yankee Candle- Baby Powder.

Jakiś czas temu odkryłam przypadkiem te woski i zamówiłam różne zapachy do wypróbowania. Na pierwszy rzut poszedł ten zapach. Wystarczyła dosłownie rozkruszona ćwiartka, aby cały dom wypełnił się pięknym zapachem, przypominającym pudrowe kosmetyki, pomieszane z taką jakby wonią starych perfum. Zapach cudowny:)

Zapach świąt, Szymuś zawstydzony, czterokołowiec i prawie tata na medal:)

Po zawirowaniach jest w końcu pojazd dla Bąbelka. (musieliśmy odesłać ten zamówiony przez internet, ponieważ spacerówka miała połamane oparcie). I to taki, jaki chciałam:) Rybka sama pojechała, kupiła i przywiozła. I to nawet w tym kolorze, jaki sobie wymarzyłam. Już nie mogę się doczekać, aż pojedziemy na pierwszy spacerek:)

Dziś wizyta u lekarza i pierwsze ktg. Wszystko z naszym Skarbem w porządku, waży już 1100 g. Niestety zrobił się bardzo wstydliwy, zasłonił się rączkami i nie chciał pokazać nam swojej buźki. 

A ja coraz większa- 7 kg na plusie, waże już 60 kg. O kurcze, jeszcze nigdy moja waga nie pokazywała 6 z przodu:) 

A po wizycie u doktorka upiekliśmy z Rybką kolejną partię pierniczków- tym razem z marcepanem i marmoladą. Pyszniutkie, więc polecam i nie powiem ile już sama zjadłam:)

Tak więc Mężuś spisał się dziś na medal, pomagając mi w tym wszystkim. I nie tylko dzisiaj jest taki troskliwy. Mam fajowego tego męża:) 

Tak więc Mężuś spisał się dziś na medal, pomagając mi w tym wszystkim. I nie tylko dzisiaj jest taki troskliwy. Fajowego mam tego męża:)

7...

:) Już grudzień:) Odliczam dni, ale na razie nie do świąt. W sobotę ostatni egzamin, a wtedy z największą frajdą będę mogła zająć się pieczeniem pierniczków, ozdabianiem ich z Rybką, dekoracją domu na święta, kupowaniem prezentów, leżeniem pod ciepłym kocykiem w grubych, zrobionych przez mamę skarpetach, z dobrą książką, gorącą herbatą z miodem, włączonym radiem grającym świąteczne piosenki, z naszą nowo nabytą zabawką, której na razie nie dotykam, aby się nie rozpraszać i Szymusiem ćwiczącym coraz większe akrobacje w brzuszku:) Ale się rozmarzyłam:) Zegar uruchomiony 7 dni i będą te wszystkie piękne rzeczy. A teraz marsz do nauki.

 

 

 

W końcu w domku:) Nie ma to jak wybrać się w poniedziałek na zakupy a wrócić w środę. Zemdlałam w sklepie i pogotowie zabrało mnie do szpitala, gdzie miły pan ordynator ginekologii i położnictwa zadecydował, że muszę parę dni zostać. Na szczęście nasz Bąbelek jest cały i zdrowy i za bardzo chyba się nie przejął tym całym zdarzeniem, bo dalej sobie fikał koziołki w swoim mieszkanku:)
Straszne, ile kobiet w ciąży leży na patologii ciąży (niektóre nawet ponad dwa miesiące) i codziennie dochodzą nowe. Ile to trzeba się nacierpieć dla dobra dzidziusia.
Z drugiej strony trzeba szukać pozytywnych rzeczy. Nigdy nie byłam w szpitalu na dłużej niż kilka godzin, a ten pobyt sprawił, że wiem mniej więcej jak to wygląda, czego się spodziewać itp. A więc kiedy przyjdzie mi rodzić naszą Kruszynkę, będę spokojna, bo wiem , że zostanę otoczona miłą opieką, którą zapewniają lekarze i cudowne panie polożne, pracujące w naszym szpitalu:)

Dziś wystraszył mnie rano dzwoniący budzik. Po kilku sekundach Szymuś zaczął okładać mnie w brzuchu kopniakami z każdej możliwej strony. Bidulek tez się wystraszył. Niewiarygodne, jak szybko pobudzenia odbierane przez matkę docierają do takiego maluszka w brzuszku. A co dopiero, jeśli mama jest narażona na długotrwały stres. Jak to musi się odbijać na nienarodzonym jeszcze dziecku. Dlatego cieszę się, że mam tą możliwość spędzania tego pięknego czasu w spokoju, bez zbędnych stresów i nerwów (chociaż nerwus ze mnie to staram sie to kontrolować:))
A tymczasem zdjęcie z serii kolejny tydzień ciąży- już 26. Brzuchol coraz większy.

Studniówka:)

 

Do oficjalnego terminu porodu zostało tylko 100 dni. A może aż? Chyba jednak tylko, bo czas tak szybko leci. Studniówka została odpowiednio uczczona w towarzystwie mamy, bo Rybka niestety dziś w pracy. Było dobre ciacho, herbatka i jabłka:) Mniam mniam. Trzeba się troszkę rozpieszczać.

 

Myślę, że to dobry czas na małe podsumowanie. A więc do tej pory czuję sie świetnie, dolegliwości brak, rozpiera mnie dosłownie energia. Chciałabym biegać, tańczyć, ćwiczyć, chodzić, pływać. Niestety tylko na dwie ostatnie formy ruchu mogę sobie pozwolić, czego pilnuje na każdym kroku Mężuś:) Na wadze 5 kg do przodu, co myślę jest dobrym wynikiem. Zachcianek brak, chociaż wrócił apetyt na słodycze. Ogólnie gdyby nie wystający brzuszek, za którym już dziś wiem, że będę ogromnie tęsknić, mogłabym powiedzieć, że czuję się jak nie w ciąży. To dla mnie dosłownie stan błogosławiony:)

Gościnnie

Miły dzień, dwie Elżbiety nas dzisiaj odwiedziły. Jedna już niedługo babcia, a druga już niedługo podwójna babcia:) Już niedługo babciu dziękujemy z Szymusiem za prezent:)

A tak swoją drogą to nasz Szymuś chyba wyrośnie na jakiegoś Mądralińskiego. Tyle się ostatnio uczę, więc mam nadzieję, że to wpłynie też pozytywnie na niego:) Szkoda tylko, że podczas tej nauki nie sprawdza się powiedzenie "co dwie głowy to nie jedna":)

Nauka, fura dla synka i jeszcze raz nauka...

Dzień z patofizjologią wad postawy. Pocieszam się, że to ostatni egzamin i będę mogła przez ostatnie 2,5 miesiąca ciąży nadrobić zaległości książkowe. Już nie mogę się doczekać wizyty w księgarni, aby zakupić pare interesujących pozycji i z nosem w książce oddać się ich lekturze:) Czemu nie można kupić zapachu nowych książek w spray'u? :)

A tymczasem w ramach relaksu podjęliśmy z Rybką ostateczną decyzję, co do pierwszej fury naszego Maluszka:) Na szczęście doszliśmy do kompromisu odnośnie koloru i Szymek będzie jeżdźił X-landerem X-Move w kolorze Europa:) Czterokołowiec zamówiony. Kolejna rzecz na liście wyprawkowej do odhaczenia. Ach, jak cudownie tak wybierać te wszystkie rzeczy dla Maluszków.

Teraz dalsza część relaksu w postaci oglądania z Mężusiem filmu:) Ale mi dobrze:)

Misja -> WYPRAWKA

Już jest:) Łóżeczko i komoda:) Wczorajsza podróż do Poznania była owocna. Zakupiliśmy wszystko, co chcieliśmy. A więc Szymuś już ma gdzie spać, gdzie trzymać ubranka a nawet gdzie się kąpać:)
Ja oczywiście nie mogłam nie kupić czegoś do ubrania. A więc mała Rybka ma rybkowe rampersiki. Zakochałam się w nich. Są śliczne.

Duża Rybka spisała się na medal, składając wraz z przyszłym wujkiem mebelki dla synka:)

To był udany dzień. Teraz mogę zasypiać, patrząc na łóżeczko, w którym już niedługo będzie spał nasz Skarb. Ale jeszcze nie teraz, jeszcze jak najdłużej ma mu być dobrze w brzuszkowym M1:)

A dziś jestem słomianą wdową. Rybka, wychodząc do pracy obudziła Szymka, przykładając zimne ręce do brzucha i mówiąc, żeby synek obudził mamę. A że synek jest grzeczny to posłuchał taty:) Trzeba było więc wstać.

Kiedy to zleciało? Niedawno był 5 lipiec, dzień naszego wyjazdu nad morze. Mężuś jeszcze spał a ja w łazience z testem ciążowym, który przyniósł nam tyle radości. Dziś kończy się 25 tydzień. Już wiemy, że będzie z nami Szymuś. Czekamy na Ciebie Żabko:)

Pewnie Wy też jako dzieci tworzyliście pudełka z rzeczami, które chcieliście ocalić od zapomnienia. Takie własne skarby, zakopywane potem w tajemnicy, w miejscu tylko Wam znanym, by po latach je odnaleźć, odkopać i powspominać.
Ten blog jest właśnie takim moim pudełkiem, skarbcem, w którym chcę kolekcjonować te wszystkie piękne chwile.. Tu będą znajdować się moje radości, przeżycia, pasje.

Zapraszam do mojego Myszkowego Skarbca:)

Aneta