Dzień Babci i Dziadka. To chyba jedyne Święto, przed którym nie główkuję podenerwowana, co dać w prezencie. A wręcz przeciwnie. Nie mam z tym żadnego problemu. Mam taki jeden, który zawsze sprawdza się idealnie. Zdjęcia wnuków. To mój hit.
Tak to już jest, że na co dzień brakuje zawsze czasu, aby regularnie wywołać zdjęcia w laboratorium. A zgodzicie się ze mną, że takie przechowywane gdzieś w czeluściach komputera to nie to samo. Jestem tradycjonalistką. Lubię zdjęcia w formie materialnej. Lubię je dotykać, przeglądać. Lubię często do nich wracać. I chociaż zawsze mam problem żeby systematycznie je wywoływać na własny użytek, to dla Babci i Dziadka muszę znaleźć czas, by to zrobić. Dlatego przekopuję się co roku przez tysiące zdjęć. Tak. Tysiące. Robię ich wiele. Bardzo dużo. Mój osobisty Tata uważa, że zbyt wiele. Ale cóż poradzę? Mi ciągle mało. Chciałabym utrwalić jak najwięcej pięknych chwil. One tak szybko mijają. Tak szybko wszystko się zmienia. Tak szybko dzieci dorastają.
Przerabiałam już różne formy takiego prezentu. Jednym z nich była fotoksiążka. Nie zachwyciła mnie. Spodziewałam się czegoś lepszego. Poświęciłam dużo czasu na projektowanie. A po przyjściu okazywało się, że jakość jest słaba. I nie mówię tu o jakości wykonania. Tylko o papierze, na której były drukowane zdjęcia. Sprawdzałam różne firmy i ciągle to nie było to. W tym roku postanowiłam więc, że zdjęcia damy w najbardziej tradycyjnej formie. Wklejone w albumie.
Zaczęły się poszukiwania. Albumów idealnych. Nastawiona byłam, że będą trwały długo. Jakże więc się zdziwiłam, gdy robiąc zakupy w jednym z ulubionych sklepów, znalazłam idealne. Pozostało wybrać zdjęcia i wysłać je do wywołania. O ile z tym pierwszym było trochę problemów. (Ciężko się zdecydować na kilkadziesiąt. Ciężko wybrać. Tu Szymcio się tak pięknie uśmiecha. Tu Bubuś ma śmieszną minkę. A tutaj Grzesiutek znowu doprowadza mnie do śmiechu swoimi pomysłami.)To z wysłaniem nie było żadnych. Od jakiegoś czasu mam sprawdzone miejsce, w którym wywołuję zdjęcia. I jeszcze nigdy się nie zawiodłam.
Prezenty wręczone. Dziadkowie zachwyceni. Ja również. W myślach oraz Prababci/Babci. Jest wieczór. Ponuro i zimno. Tak szybko robi się ciemno. W głowie różne myśli. Smutno jej. Sięga po album. Z każdej strony śmieją się do niej Dziubeczki. Zaraz mija zły humor i również na jej twarzy gości uśmiech. Widzę ją jak pokazuje ten album każdemu członkowi rodziny. Jak wiezie go ze sobą wszędzie, by się pochwalić prawnukami. Widzę Dziadków przeglądających album. Dzisiaj. Jutro. Za parę dni. Tak, jakby za każdym razem znaleźli w nim coś innego. Uśmiecham się. Znowu udało mi się sprawić Im przyjemność.
Brak komentarzy :
Prześlij komentarz