Chorutek.

Bubolku, wystraszyłeś mnie nie na żarty! Kładłam Cię spać i wszystko było dobrze. Coś mnie jednak tknęło i poszłam do pokoju. Dotknęłam główki. A tam ogień! Jeden termometr. Drugi termometr. 39,4 stopnia. Taką temperaturę widziałam dotychczas tylko na termometrze okiennym. Szybka akcja. Daję lekarstwo. Tatuś robi okład. Nerwowe spoglądanie na termometr.  Pół godziny. Nic. Drugie pół. Ani drgnie. W końcu coś sie rusza. Powoli. Ale do przodu. Pół godziny. Temperatura coraz niższa. Kolejne pół. Muszę się upewnić. I kolejne. Czy aby na pewno, już w porządku? 

Ranek. Jesteś taki słabiutki. Jak nie Ty. Jak nie mój Bubuś. Ten z tym Łobuzem w oczach. Siedzisz i bawisz się grzecznie tymi zabawkami, które Ci podałam. Kiedyś oddałabym wszystko za taką chwilę. Dzisiaj marzę tylko o tym, byś znowu nie mógł usiedzieć na miejscu. Za pięć dni będziemy w końcu świętować Wasz roczek. Musisz być zdrowy! A tu jakbym cofnęła się w czasie. Twój starszy Braciszek zachorował też dokładnie parę dni przed przyjęciem urodzinowym. I ponownie jak i wtedy jest Babcia. Nasza niezastąpiona. Przyjeżdża na ratunek. Gotuje najlepszą zupę. Karmi i usypia. 

Trzy godziny. Budzisz się. Jak nowo narodzony. Jest moja Bubunia. Mój Łobuziak z wywalonym w czasie uśmiechu języczkiem. Ulga! Nie strasz mnie tak więcej, proszę!