Migawki z jesieni

Pamiętam wiosenne spacery. Wszystko budziło się do życia. Kwitnące drzewa i kwiaty . Konwalie, tulipany. Ten nieziemski zapach. Te kolory. Codziennie pchałam przed sobą wózek. A w nim mojego śpiącego Okruszka. Wtedy prawie każdy spacer przesypiał. A ja wtedy sobie tak myślałam. Kiedy i on będzie podziwiał to piękno przyrody? 

Minęła wiosna i lato. Przyszła jesień. Mały Okruszek zmienił się w troszkę większego Okruszka. Gondolę zastąpiła spacerówka. Pozycję leżącą siedząca. Teraz podziwia świat z innej perspektywy. Te spacery są inne. Pokazuje mu codziennie coś nowego. I obserwuję jego oczka. Dostrzec można w nich te wesołe iskierki. Są a to zdziwione, a to zaciekawione. Za to niezmiennie pytające. Skąd tyle cudownych rzeczy na tym świecie?