Migawki z życia /23

Czas. Czy tylko mi się wydaje, że ostatnio jakoś przyspieszył?  Dzień za dniem mija w zawrotnym tempie. A tu jeszcze ktoś ukradł nam godzinę. A mi tej godziny tak mocno brakuje. Czemu doby nie można rozciągnąć? Czasu ciągle za mało. Na bycie razem z rodziną. Na spotkania z przyjaciółmi. Ciągle coś trzeba załatwić. Gdzieś pojechać. Coś zrobić. A i pogoda też nie nastraja. Słońce z początku tygodnia przegonił deszcz. I nie chce sobie pójść. W takich momentach robię sobie kawę. I myślę o wakacjach. Planuję. Doczekać się nie mogę.

Ale są też te chwile. Te rodzinne szczególne chwile. Które wciąż uczę się dostrzegać. Które dają mi energię do działania. Te do których wracam, gdy mi źle i sił brak. Szymcio podziwiający gołebie. Zielone pyszne koktajle. Powrót na balkonowy plac zabaw. Książka z Lidla. A w środku piękne zdjęcia. Dom pachnący chlebem. I Szymcio Piekarz. Niesamowite! Zamarzył mi się ten chleb. Taki prawdziwy. Samodzielnie upieczony. A już na drugi dzień pojawiła się dobra duszyczka. Z zakwasem na niego. Czy to nie szczęście? Radość z pierwszej przejażdżki rowerowej. Szymcia i moja. Bo uświadomiłam sobie, że dwa lata nie jeździłam. Odwiedziny u tatusia w pracy. Przygotowania do świąt. W niedzielę pyszne ciasto i wspaniali goście. Pierwsze buziki Szymcia kupione przez rodziców.

Jest coś jeszcze. Coś bardzo ważnego. Cztery szymusiowe ząbki już są tuż tuż. Już zaraz przebiją się przez dziąsełka. Taka chwila musiala zostać uczczona szampanem. Tyle musieliśmy przecież czekać. Ale... To przecież Szymcio... A on... Zawsze robi, jak chce:) Marzec minął. Jak zawsze. Za szybko.